Eski Spider-Man aktörleri vs Yeni Spider-Man aktörleri
Tobey Maguire asıl büyük çıkışını, 2002 yılında Sam Raimi'nin yönettiği Örümcek Adam (Spider-Man) üçlemesinde başkarakter Peter Parker'a hayat vererek yapmış bir aktör. Bu rol onu dünya çapında bir yıldız haline getirmiş ve süper kahraman sinemasının ikonik isimlerinden biri olarak konumlandırmıştır ama Tobey beyciğim bunun üstüne koymuş, sanatını Örümcek Adam karakterinin ötesine taşımayı başardığını bir çok filmde görstermiş birisi. Misal dramatik rollerdeki yeteneğiyle de takdire şayan işlere imza atmış. Seabiscuit, Muhteşem Gatsby ve Tanrı'nın Eseri Şeytanın Parçası gibi filmlerdeki performanslarıyla oyunculuk yelpazesinin genişliğini kanıtlamıştır. Özellikle Kardeşler (Brothers) filminde travma sonrası stres bozukluğu yaşayan bir askeri canlandırdığı rolü, onun kariyerindeki en ciddi performanslardan biri olarak kabul edilmiş ve kendisine "En İyi Erkek Oyuncu" dalında Altın Küre adaylığı kazandırmıştır.
Tron Legacy vs Ready Player One
1982’de çıkan ilk Tron ile Disney teknolojiyle sinemayı birleştirme konusunda en cesur denemelerinden birini gerçekleştirdi. o dönem bilgisayar grafikleri henüz düşük poligon-basit geometrileriye tam anlamıyla emekleme aşamasındayken Disney dijital dünyayı merkezine alan bir film üretmeye kalkmıştı. 2010’daki devam filmi Tron Legacy ise bu vizyonu modern teknolojiyle yeniden kurguladı. Tabi ilk denemeye göre Tron Legacy daha alışıldık, hatta teknolojik olarak sıradışılıktan olağanlığa düştüğünü bile söyleyebiliriz. Bugün dizilerde bile kabul edilmeyecek gençleştirilmiş dijital Jeff Bridges modeli dönemi için oldukça deneysel kabul edildi. Film neon estetiği, karanlık dijital cyberpunkımsı atmosfer ve Daft Punk imzalı müzikleriyle kült bir kimlik kazanmasına karşın hikaye tarafı epey eleştirildi. Daha sonra çıkmış olan Tron Ares'de de hikaye çıtasını yükselttikleri söylenemez... Yine de görsel efektleri ve dijital dünya tasarımı dönemin sınırlarını zorlayan işler arasında gösterildi.
Disney daha sonra benim asıl favorim olan Tron Legacy ve ilk film arasındaki dönemi anlatan Tron Uprising adlı animasyon dizisini denedi. Görsel tarzıyla her övgüyü hakedecek bir işti, hatta birçok hayran tarafından filmlerden daha yaratıcı bulundu. Ancak izlenme oranları beklentilerin altında kalınca proje uzun ömürlü olamadı ve tek sezonda sona erdi. Tron'dan Harry Potter başarısı beklediler yani, en baştan kötü konulmuş bir hedef iyi bir dizinin sonu oldu...
George R.R. Martin vs J.R.R. Tolkien
George R.R. Martin, modern fantastik edebiyatın en etkili isimlerinden biri olarak görülse de, onun etrafında oluşan kült bazen Amerika’nın “kendi Tolkien’ini yaratma” arzusunun biraz fazla büyütülmüş bir yansımasıymış gibi görüyorum ben. Martin elbette güçlü bir yazar; karakter derinliği, politik entrikaları ve sert gerçekçiliğiyle fantastik türü daha karanlık ve yetişkin bir yere taşıdı gözden kaçırılamaz.
Ancak J.R.R. Tolkien ile kıyaslandığında aradaki fark yalnızca “iyi yazar–daha iyi yazar” farkı değildir. Tolkien neredeyse başlı başına bir mitoloji inşa etmişti; diller, tarih, kültürler ve kozmolojiyle yaşayan bir evren kurmuş bir sanatçı. Martin ise daha çok tarihsel gerçekçiliği, hanedan savaşlarını ve insan doğasının karanlık taraflarını merkeze alan bir anlatıcıdır. Dolayısıyla bazı eleştirmenlere göre Martin’in “Amerikan Tolkien’i” olarak sunulması, edebi ölçüden çok kültürel bir pazarlama refleksinin sonucu sayılabilir.
Tabi bu Martin’in başarısını küçümsemek gibi algılanmasın. O, Tolkien’in açtığı yolu kopyalamaktan ziyade başka bir yöne çevirdi. Fantastik edebiyatı şövalyelik romantizminden çıkarıp güç, ihanet ve siyasal çıkar hesaplarının dünyasına taşıdı, kendi kuşağının dünyaya bakışını iyi yansıtan, daha sert bir fantastik evren kurmayı başardı.
Mordor Belediyesi vs Rohan Belediyesi
Mordor belediyesini gömmeye geldim...
Mordor Belediyesi, yıllardır halkına korku ve karanlık dışında pek bir şey sunmayan bir yönetim anlayışıyla anılıyor. Şehrin sokakları bakımsız, altyapısı çökük ve güvenlik yalnızca yönetici elitlerin çıkarlarını korumaya yönelik gibi görünüyor. Vatandaşların temel ihtiyaçları göz ardı edilirken, kaynakların büyük bölümü gösterişli kulelere ve baskıcı güvenlik güçlerine aktarılıyor.
Özellikle çevre politikaları konusunda belediyenin sicili oldukça kötü. Sürekli yanan ocaklar ve sanayi faaliyetleri nedeniyle hava neredeyse solunamaz hâle gelmiş durumda. Yeşil alan kavramı ise tamamen unutulmuş gibi; doğa, sadece üretim ve savaş hazırlıkları için tüketilecek bir kaynak olarak görülüyor.
Şeffaflık konusunda da ciddi eksiklikler dikkat çekiyor. Belediye meclisinin kararları halka açık biçimde paylaşılmıyor, eleştirel sesler bastırılıyor ve yönetime yakın gruplara ayrıcalık tanındığı yönünde yaygın iddialar bulunuyor. Halkın yönetime katılımı neredeyse sıfır seviyesinde.
Mordor Belediyesi’nin en büyük sorunu ise korku üzerinden kurduğu düzeni “istikrar” olarak sunması. Oysa gerçek bir belediyecilik; vatandaşın refahını, yaşam kalitesini ve özgürlüğünü öncelemeyi gerektirir. Mevcut yönetim anlayışı değişmediği sürece Mordor’un karanlık imajı yalnızca bir efsane değil, günlük yaşamın acı bir gerçeği olmaya devam edecek.