Marvel vs DC
Marvel benim için tüm kahramanlarından önce yaratıcısı Stan Lee demek. Gençliğinde büyük hayaller kuran ama uzun süre ciddiye alınmayan bir yazardı Stan Lee. Ama o çizgi romanların sadece çocuklara hitap ettiğinin düşünüldüğü bir dönemde, o insanlara kusurları olan ama yine de mücadele eden kahramanlar sunmak istedi. Pek çok kişi bu fikrin işe yaramayacağını söyledi; çünkü o yıllarda süper kahramanlar mükemmel, korkusuz ve tek boyutlu karakterler olarak görülüyordu. Ancak Stan Lee, insanların kendilerinden bir parça bulabileceği karakterlerin daha güçlü bağ kuracağını düşünüyordu. İnancı ve ısrarı sayesinde, hayal gücünü gerçeğe dönüştürmek için de vazgeçmedi ve bugünlere geldik.
1960’lı yıllarda yarattığı kahramanlar büyük yankı uyandırdı. Spider-Man, Iron Man, Hulk gibi karakterler yalnızca eğlence figürleri olmadı; insanların korkularını, yalnızlıklarını ve umutlarını temsil eden sembollere dönüştü. Stan Lee’nin en büyük farkı, kahramanlarını insan gibi yazmasıydı. Onlar hata yapıyor, korkuyor, bazen başarısız oluyor ama yine de mücadele etmeye devam ediyorlardı. Böylece herkes bu süper kahramanların birinde kendini görebiliyordu. Tabi bu yaklaşım milyonlarca insanın Marvel evrenine bağlılığını güçlendirdi.
Bugün Stan Lee’nin bir zamanlar küçümsenen hayalleri milyarlarca dolarlık dev bir endüstriye dönüştü. Marvel Entertainment karakterleri sinema, dizi, oyun ve oyuncak sektöründe dünyanın en büyük markalarından biri haline geldi. Bir zamanlar kimsenin inanmadığı fikirler, bugün milyonlarca insanın hayatına dokunan küresel bir kültüre dönüştü. Stan Lee’nin hikâyesi, insanların kendi vizyonlarına güvenip vazgeçmediklerinde neleri başarabileceklerini gösteren, herkesin ilham alması gereken en sağlam örneklerden biridir.
Fender vs Gibson
Fender’in hikayesini en ilginç nokta markanın babası Leo Fender'in aslında bir gitarist değil, bir radyo tamircisi oluşu. Belki de bu yüzden gitara bir enstrüman gibi değil, çözülmesi gereken bir problem gibi yaklaştığını görüyoruz.
1950 yılında önce Telecaster, Leo Fender’in ilk büyük golüydü. Seri üretilen ilk masif gövdeli gitar olduğu için hem tank gibi sağlamdı, hallol body gitarlara göre üretimi daha seriydi, hem de tonuyla çok sevildi, talep gördü. Bugün bile country’den punk’a kadar herkesin elindeki gitar bu.
Ama asıl damga 1951 yılında Precision Bass ile oldu, hatta müziğin gidişatını etkiledi diyebiliriz. Eskiden basçılar devasa kontrbasları taşımaktan helak olurken, Fender onlara boyunlarına asıp sahneye atlayabilecekleri bir özgürlük verdi. Adındaki "Precision" (Hassasiyet) mevzusu da üzerindeki perdelerden gelir; yani basçılar artık notaları "rastgele" değil, nokta atışı basabilir hale geldi, tabi bu entonasyonu uçurdu, olmazsa olmaz haline geldi.
1954 yılında çıkan Stratocaster ise yine aynı başarıyı sürdüren bir üründü, kısa sürede ikonlaştı. Üç manyetiği, vücuda oturan kesimleri ve tremolo koluyla elektro gitarı daha rafine bir hale getirdi. Bugün sokaktan birini çevirip "bana bir gitar çiz" desen, elinden büyük ihtimalle bir Strat çıkar. Arabada Vosvos, ayakkabıda Converse neyse, gitarda da Stratocaster aynı şeydir yani. Bu gitara Hendrix'ten Clapton'a kadar dokunmayan efsane kalmadı.
1965 yılı Fender için büyük bir kırılma. Leo, sağlık sorunları yüzünden şirketi CBS’e devretti. Gitarcılar arasındaki o bitmek bilmeyen "Pre-CBS" (yani 65 öncesi evladiyelik gitarlar) muhabbetinin sebebi de budur. Çünkü CBS gelince biraz daha kapitalist şirket anlayışıyla; "daha hızlı ve daha çok üretelim ama maliteti de azaltalım" moduna girildi ve o eski özen kalmadı.
85 yılında kendi çalışanları şirketi geri alana kadar bu böyle gitti, fender özlenen kalitesine biraz olsun döndü gibi oldu.
Özetle Fender; mütevazı bir radyo tamir dükkanından çıkmış bir ikon.